یادداشت‌های یک طلبه

یادداشت‌های یک طلبه

گاهی مطلبی تأثیرگذار می‌خوانم؛ سخنانی حکیمانه می‌شنوم؛ با نکاتی جالب مواجه می‌شوم ...
اینجاست که حیفم می‌آید این مطالب را از دست بدهم؛ نمی‌خواهم فراموششان کنم؛
و البته دوست دارم دیگران نیز از این مطالب بهره‌مند شود.
مخصوصاً اگر این مطالب، کلام‌الله باشند؛ یا فرمایشات معصومین علیهم‌السلام باشند.
چراکه خودشان فرموده‌اند:
إِنَّ حَدِیثَنَا یُحْیِی الْقُلُوب: حدیث ما دل‌ها را زنده کند...
این وبلاگ وسیله‌ای است برای این هدف تا چنین مطالبی ثبت‌شده و منتشر شوند.

طبقه بندی موضوعی

ماجرای دعوت مسیحیان به مباهله توسط رسول خدا (ص)

سه شنبه, ۱ خرداد ۱۳۹۷، ۱۰:۲۵ ق.ظ

«فَمَنْ حَاجَّکَ فیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَى الْکاذِبین»[1]


در آیات قبل براهین قاطعه ای بر نفی الوهیت و فرزند خدا بودن حضرت عیسی علیه‌السلام اقامه شده بود.[2]

این آیه به دنبال آن آیات است و خداوند در آن به پیامبر صلی‌الله علیه و آله دستور مىدهد که:

«هرگاه بعد از علم و دانش که (درباره مسیح) براى تو آمده (باز) کسانى با تو در آن به محاجه و ستیز برخاستند، به آن‌ها بگو: بیایید ما فرزندان خود را دعوت مىکنیم و شما هم فرزندان خود را، ما زنان خویش را دعوت مىنماییم، شما هم زنان خود را، ما از نفوس خود (کسانى که به‌منزله جان هستند) دعوت مىکنیم، شما هم از نفوس خود دعوت کنید، سپس مباهله مىکنیم و لعنت خدا را بر دروغ‌گویان قرار مىدهیم».[3]


در مورد شأن نزول این آیه از امام صادق علیه‌السلام چنین نقل شده که آن حضرت فرمودند:

نصاراى نجران وقتى براى وفد و شرفیابى حضور رسول خدا صلی‌الله علیه و آله حرکت مىکردند، سه نفر از بزرگانشان به نام اهتم و عاقب و سید با آنان همراهى نمودند، در مدینه وقتى موقع نمازشان رسید، ناقوس نواخته به نماز ایستادند، اصحاب رسول خدا ص عرضه داشتند: یا رسول‌الله این مسجد تو است، مسجد اسلام است، چرا باید در اینجا ناقوس بنوازند؟ رسول خدا ص فرمود: کارى به کارشان نداشته باشید، بعدازآنکه از نمازشان فارغ شدند، به رسول خدا ص نزدیک شده، پرسیدند: مردم را به چه دینى دعوت مىکنى؟

فرمود: به شهادت دادن به اینکه جز الله معبودى نیست و اینکه من فرستاده خدایم و اینکه عیسى ع بندهاى است مخلوق که مىخورد و مىنوشید و سخن مىگفت

پرسیدند: اگر مخلوق و بنده بود پدرش که بود؟

در اینجا به رسول خدا ص وحى شد که به ایشان بگو: شما درباره آدم چه میگویید؟ آیا بندهاى مخلوق بود، مىخورد و مىنوشید و سخن مىگفت و عمل زناشویى انجام مىداد یا نه؟

رسول خدا ص همین سؤالات را از ایشان کرد.

جواب دادند: بله بندهاى مخلوق بود و کارهایى که برشمردى مىکرد، فرمود: اگر بنده بود و مخلوق پدرش که بود؟

مسیحیان مبهوت و مغلوب شدند و خداى تعالى آیۀ فوق را فرستاد.

رسول خدا صلی‌الله علیه و آله به ایشان فرمود: پس با من مباهله کنید؛ اگر من صادق بودم لعنت خدا بر شما نازل شود و اگر کاذب باشم لعنتش بر من نازل شود.

مسیحیان گفتند: با ما از در انصاف درآمدى؛ و قرار گذاشتند همین کار را بکنند.

وقتى به منزل خود برگشتند، رؤسا و بزرگانشان مشورت کردند و گفتند: اگر خودش با امتش به مباهله بیایند، مباهله مىکنیم چون مىفهمیم که او پیغمبر نیست و اگر خودش با اقرباءش به مباهله بیاید مباهله نمىکنیم، چون هیچ‌کس علیه زن و بچه خود اقدامى نمىکند، مگر آنکه ایمان و یقین داشته باشد که خطرى در بین نیست و در این صورت او در دعوی‌اش صادق است.

فردا صبح به‌طرف رسول خدا صلی‌الله علیه و آلهروانه شدند، دیدند که تنها رسول خدا صلی‌الله علیه و آله و على بن ابی‌طالب و فاطمه و حسن و حسین علیهم‌السلام براى مباهله آمدهاند.

نصاری از اشخاص پرسیدند: اینان چه کسانى هستند؟

گفتند: این مرد پسرعمو و وصى و داماد او است و این دخترش فاطمه سلام‌الله علیها است و این دو کودک، دو فرزندانش حسن و حسین علیهماالسلام هستند.

نصاری سخت دچار وحشت شدند و به رسول خدا ص عرضه داشتند: ما حاضریم تو را راضى کنیم، ما را از مباهله معاف بدار.

رسول خدا صلی‌الله علیه و آله با ایشان به جزیه مصالحه کرد و نصاری به دیار خود برگشتند.[4]

 

نکات:

1. ناگفته پیدا است منظور از «مباهله» این نیست که این افراد جمع شوند و نفرین کنند و سپس پراکنده شوند زیرا چنین عملى به‌تنهایی هیچ فایدهاى ندارد، بلکه منظور این است که این نفرین مؤثر گردد و با آشکار شدن اثر آن، دروغ‌گویان به عذاب گرفتار شوند و شناخته گردند.[5]

2. دلیل اینکه این آیه را جزء احتجاجات رسول خدا صلی‌الله علیه و آله بشمردیم این است که «مسلماً ورود در چنین میدانى بسیار خطرناک است زیرا اگر دعاى او به اجابت نرسد و اثرى از مجازات مخالفان آشکار نشود نتیجهاى جز رسوایى دعوت‌کننده نخواهد داشت، چگونه ممکن است آدم عاقل و فهمیدهاى بدون اطمینان به نتیجه، در چنین مرحلهاى گام بگذارد؟ ازاینجا است که گفتهاند دعوت پیامبر ص به مباهله، یکى از نشانههاى صدق دعوت و ایمان قاطع او است، قطع‌نظر از نتایجى که بعداً از مباهله به دست آمد».[6]

3. مراد از علم در «مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ»، علم ناشی از دلایل عقلی و وحی است که در آیات قبل بیان شده بود.[7]

 



[1] سوره آل‌عمران، آیه 61

[2] التفسیر الکبیر؛ ج‏8، ص 245

[3] تفسیر نمونه، ج‏2، ص 580

[4] تفسیر القمی، ج‏1، ص 103؛ با ترجمه محمدباقر موسوی در ترجمه تفسیر المیزان، ج‏3، ص: 360

[5] تفسیر نمونه، ج‏2، ص 580

[6] تفسیر نمونه، ج‏2، ص 581

[7] المیزان فی تفسیر القرآن، ج‏3، ص 222؛ التفسیر الکبیر، ج‏8، ص 248

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی